บทที่ 44 ทำจนสุดแรง

ปิยะถูกเขาฟาดก็ทั้งเสียวทั้งโกรธ ประโยคท้ายสุดนั้น ก็ยิ่งทำให้ปิยะรู้สึกอับอายและรู้สึกแย่ยิ่งขึ้น

แต่ทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่เธอเลือกเอง เป็นเธอที่หาเรื่องเอง ในตอนนี้ เธอทำได้แค่กัดฟันต่อไป และเพื่อไม่ให้นิทัศน์พูดจาทำร้ายคนอื่นเหล่านี้ให้ปาลีได้ยินอีก ทำให้เธอแม้กระทั่ง

บทที่ 45 ถึงตายก็จะปกป้องร่างกาย

ปาลีกำลังหลับตาแกล้งทำเป็นนอน ไม่รู้เลยแม้แต่น้อยว่านิทัศน์เข้ามาใกล้ บทที่เธอกำลังจะรู้สึกตัวขึ้นมา มือของนิทัศน์ก็เคลื่อนเข้าไปในกระโปรงทำงานเอวสูงของเธอราวกับอสรพิษ ที่ติดมือมาคือของเหลวเหนียวสายหนึ่ง

“อ๊ะ!”

ปาลีร้องอย่างตกใจ เธอกลัวจนเด้งตัวขึ้นมา

บทที่ 46 ตัดสินใจวางแผน

“พูดจริงเหรอ?”

ปาลีเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง เธอจำได้ว่าวันนั้นในห้องทำงานของประธาน นิทัศน์เองก็พูดอะไรแบบนี้ แต่เพิ่งผ่านวันที่เกิดเรื่องไปไม่นาน เขาก็ลืมคำสัญญาของตนเองไปแล้ว หลายต่อหลายครั้งเขาได้รังแกและล่วงละเมิดเธอ

“แน่นอนว่าพูดจริง เธอคิดว่านิทัศน์คนนี้เป