บทที่ 43 ทำให้เธอดู

“ประธานคะ ฉัน....”

ตอนนี้เป็นเวลาทำงานจริงๆ แต่เธอแค่อยากโทรบอกคนสำคัญทั้งสองให้สบายใจนะ ใครจะไปรู้ว่าพอถึงหมู่บ้านซาลาในหุบเขาลึกที่โดดเดี่ยวด้อยพัฒนานั่น โทรศัพท์จะมีสัญญาณหรือเปล่า เธอก็แค่เตรียมการล่วงหน้า จะใช้สักกี่นาทีกัน

แต่นิทัศน์ไม่ให้โอกาสเธอได้อธิบาย โ

บทที่ 44 ทำจนสุดแรง

ปิยะถูกเขาฟาดก็ทั้งเสียวทั้งโกรธ ประโยคท้ายสุดนั้น ก็ยิ่งทำให้ปิยะรู้สึกอับอายและรู้สึกแย่ยิ่งขึ้น

แต่ทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่เธอเลือกเอง เป็นเธอที่หาเรื่องเอง ในตอนนี้ เธอทำได้แค่กัดฟันต่อไป และเพื่อไม่ให้นิทัศน์พูดจาทำร้ายคนอื่นเหล่านี้ให้ปาลีได้ยินอีก ทำให้เธอแม้กระทั่ง

บทที่ 45 ถึงตายก็จะปกป้องร่างกาย

ปาลีกำลังหลับตาแกล้งทำเป็นนอน ไม่รู้เลยแม้แต่น้อยว่านิทัศน์เข้ามาใกล้ บทที่เธอกำลังจะรู้สึกตัวขึ้นมา มือของนิทัศน์ก็เคลื่อนเข้าไปในกระโปรงทำงานเอวสูงของเธอราวกับอสรพิษ ที่ติดมือมาคือของเหลวเหนียวสายหนึ่ง

“อ๊ะ!”

ปาลีร้องอย่างตกใจ เธอกลัวจนเด้งตัวขึ้นมา