บทที่ 101 ความคิดที่กล้าหาญ

จาริณีสงบอารมณ์โกรธของเธอไว้ และเอ่ยออกมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “หวานไม่เป็นไร แต่ธามเกิดอุบัติเหตุ เขาล้มลงมาจากบันได ตอนนี้นอนอยู่ที่โรงพยาบาล คุณหมอบอกว่าถ้าผ่านคืนนี้ไปได้ ก็จะไม่มีปัญหา ถ้าไม่ก็คงช่วยอะไรไม่ได้แล้ว ฉันเลยคิดว่า...เธอควรที่จะไปเยี่ยมธาม คุยกับเขา ไม่แ

บทที่ 102 โชคลาภที่บินผ่านมา

“อืม สวัสดีจ่ะ...”

วิสาข์พยักหน้าด้วยความดีใจ

มองไปที่หน้าตาของขวัญชีวี ทั้งสวยงามและไร้เดียงสา เพราะเช่นนั้นแค่แว็บแรกวิสาข์ก็รู้สึกชอบเด็กคนนี้แล้ว แต่พอมองไปที่เสื้อแม่บ้านอันยับเยินที่ขวัญชีวีใส่แล้ว สีหน้าเธอก็ไม่พอใจ

ด่าจาริณีว่าทำไมเสื้อผ้าดี

บทที่ 103 ตื่นด้วยการจูบ

พูดถึงตรงนี้เธอก็ร้องห่มร้องไห้ขึ้นมา “จริงๆฉันได้รับกรรมกับสิ่งที่ทำลงไปแล้ว ถึงตอนนี้ฉันจะอยู่ดีกินดี แต่..ฉันไม่รู้สึกมีความสุขเลย ไม่รู้สึกมีความสุขเลยสักนิด ทุกวันที่ฉันมีชีวิตอยู่ หนึ่งวันนานเหมือนหนึ่งปี ถ้าเกิดเป็นไปได้ ในวันนั้นฉันจะเลือกที่จะไม่ออกจากหมู่บ้าน จ