บทที่ 4 เอาเด็กออกซ่ะ

เว่ยถิงตะลึงสักครู่แล้วถามว่า “เด็กกี่เดือนแล้ว”

ในใจของหนิงหรานเปรมปรี เธอรู้อยู่แล้วว่าเขาอยากมีลูก เธอยิ้มแล้วตอบว่า “คุณหมอบอกว่า สองเดือนกว่าแล้ว”

“สองเดือนกว่า?” ใบหน้าของเว่ยถิงยิ้มเยาะๆออกมา “ถ้าอย่างนั้น เด็กคนนี้ก็ลูกของคุณกับไอ้คนชั่วเฉียวเห้าหยานสิน

บทที่ 5 ลูกของเธอ

ในตอนนี้เองหมอก็มาถึง เว่ยถิงมองเธอ ได้แต่ยิ้มมุมปากแต่ไม่พูดอะไร

แต่หนิงหรานเข้าใจแล้ว เขายังคงไม่เชื่อเธอ

“หมอหลิว ตรวจให้เธอ ถ้าไม่มีอะไรผิดปกติ ก็รีบเอาเด็กออก” เว่ยถิงพูดอย่างเย็นชา

หมอหลิว “แต่ว่าทำแท้งนั้น ทางที่ดีที่สุดท้องไปทำที่โรงพยาบาล ที่นี้ไม่มีเค

บทที่ 6 แน่ร์ฉิงฉิงท้องแล้วหรอ

หนิงหรานอดไม่ได้ร้องไห้ออกมาอย่างหนัก เธอปีนขึ้นไปนั่งคุกเข้าหน้าหมอหลิว “ขอร้องหละหมอ ปล่อยฉันกับลูกเธอ ขอร้องหละ”

หมอหลิวยิ่งกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอีกครั้ง เพียงแต่เรื่องครอบครัวของตระกูลเว่ยเขาเองก็เข้ามายุ่งไม่ได้ เขารีบพยุงหนิงหรานขึ้นมา “คุณนายเว่ย คุณรี