บทที่ 65 ไปรยา

ใบหน้าเล็กแหงนมองเขา ธวลิตใช้มือเช็ดหยาดน้ำตาวาวใสของเธอออก จากนั้นจึงพยุงตัวเธอขึ้นมา

เส้นผมของเขาที่เปียกซ่กปรกอยู่ที่หน้าผาก เขาดูมีเสน่ห์จนทำให้เธอไม่อาจสบสายตาด้วย และริมฝีปากนั้นก็ทาบทับลงมาใบหน้าของเขาเป็นประกายวาววับจนเธอจำต้องปิดเปลือกตาลงอย่างช่วยไม่ได้ จูบขอ

บทที่ 66 ภาพจำของไปรยา

ช่างเถอะ ในหัวใจของเขาเธอคงหนีไม่พ้นเป็นได้แค่สิ่งของไว้ใช้แลกเปลี่ยนก็เท่านั้น หนแรกเธอต้องยอมแลกตัวเองเพื่อเงินลงทุนของอสังหาริมทรัพย์เปรมศรีโล พอครั้งถัดมาก็ต้องแลกตัวเองกับการรักษาชีวิตพี่ธีราไว้อีก ร่างกายของมนุษย์ธรรมดาๆ คนหนึ่งอย่างเธอน่ะ เอามาใช้ประโยชน์แบบนี้แล

บทที่ 67 ราวกับมีดทิ่มแทงใจ

ทันทีที่ร่างกายชุ่มเหงื่อของดารุเดินผ่านห้องรับแขกไปนั้น น้าณิชก็ปรี่เข้ามาหยุดเธอไว้ที่ด้านหน้า

“คุณผู้หญิงคะ มีผู้หญิงท่านหนึ่งอ้างว่าเป็นพี่สอง เธอต้องการจะพบคุณผู้หญิงน่ะค่ะ”

พี่สองหรอ มาทำอะไรที่นี่กันนะ ดารุระแวงและสงสัยเต็มขั้น เธอญาติดีกับพี่