บทที่ 37

ดารุผู้น่าสมเพช

เขากลับมาจากอเมริกาได้ไม่นาน จึงไม่ค่อยเข้าใจเรื่องของธวลิตนี้มากเท่าไหร่นัก รู้เพียงแต่ว่าเขาแต่งงานแล้ว และแต่งแบบสายฟ้าแลบเลยเสียด้วย

“แกลืมสาวสวยที่แกได้ไปช่วยเธอที่คฤหาสน์คานเขต เมื่อไม่กี่วันก่อนหน้านี้แล้วรึไง”

“อ้อ”ดรณ์ที่ถูกพรตเตือนความจำ นึกถึง

บทที่ 38

ในเมื่อเธออยากตายแล้วล่ะก็

จริงๆเลย ยัยผู้หญิงน่าสมเพชคนนี้ยังไม่ยอมออกมาอีก! ธวลิตวิ่งไปที่หลังสวนราวกับคุ้มคลั่งไปแล้วก็ไม่ปาน

“คนงาน ไปเรียกหมอทีซิ เร็วเข้า! ไปเรียกไอดรณ์มา บอกมันว่าถ้าไม่รีบมาก็เตรียมตัวได้เลย!”

น้ำเสียงที่บ้าคลั่งนั่นโพล่งออกมาอย่างรัวเร็วจนดัง

บทที่ 39

ธาตุแท้ของปีศาจนั้นยากที่จะเปลี่ยน

เหล่าคนงานในคฤหาสน์คานเขตนั้นก็จะมองภาพเหตุการณ์ได้ประมาณนี้ : ผู้ชายตัวโตๆแข็งแรงสองคนที่ยืนอยู่ข้างหลังกำลังเบิกตามองหญิงสาวที่บาดเจ็บสาเหตุคนหนึ่งซึ่งกำลังคลานไปข้างหน้าอย่างยากลำบาก

มือเล็กของดารุถูกต้นหญ้าเล็กแหลมที่อยู่ใต้ร่างนั้