บทที่ 29 ทำไมแม่ร้องไห้อีกแล้วล่ะ

เธอยื่นแขนออก พลางบิดขี้เกียจเป็นท่าเต้นไปมา อื้ม หายดีขึ้นเยอะเลยแฮะ ดารุตัดสินใจลงมาจากเตียงนอน เธออยู่อย่างหดหู่ภายในห้องนี้มาน่าจะสักสิบกว่าวันได้แล้ว

เมื่อมาถึงที่หัวบันได เธอก็ได้ยินเสียงของธวลิต เสียงฝีเท้าดังสวบสาบ ดารุไม่อยากจ

บทที่ 30 ชีวิตของจิ้งจอกสาว

“แม่” ดารุดึงมือแม่เอาไว้ คิดจะหว่านล้อมแม่ให้ย้ายออกจากบ้านอีกครั้งหนึ่ง

“โอ๊ย” แม่ของเธอดึงมือกลับไปอย่างเจ็บปวด

“เป็นอะไรไปคะ” เธอจ้องมองแม่ที่ดึงมือออกไม่หยุดอยู่อย่างนั้นอย่างนึกสงสัย พลันถามออกไป

“ไม่…ไม่มีอะไรลูก”แม่เอามือไปไว้ด้านหลั

บทที่ 31 เขาในคืนนี้ที่ไม่เหมือนเดิม

“แม่ คือว่าพวกเรา...”ดารุโมโหอย่างถึงขีดสุด อดทน อดทน แล้วก็อดทน ผลลัพธ์จากการที่เธอกับแม่ต้อง อดทนมานั้น ก็คือการกลั่นแกล้งตบตีที่โหดร้ายขึ้นเรื่อยๆของป้ากับพี่สอง แม่กับเธอถึงได้เจ็บตัวอย่างที่เป็นอยู่นี้ หรือว่าจะต้อง ให้พวกเธออดทนต่อไปเ