บทที่ 25

ฝันร้าย

“อย่านะ อย่า…”

ดารุตัวน้อยที่สองมือขนาบไปกับพื้น กำลังถอยกรูดไปเรื่อยๆอย่างไม่มีหยุด เบื้องหน้าเธอคือสุนัขที่ขนาดลำตัวยาวกว่าหนึ่งเมตร มันกำลังแลบลิ้นพลางเดินเข้ามาใกล้ เธอถึงขนาดเห็นฟันแหลมคมอันน่ากลัวข้างในปากของสุนัขตัวนี้ได้เลย

พี่สองหัวเราะเสียง

บทที่ 26

ฝูงสิงโตเต้นระบำ

ฟ้าสว่างแล้ว ดารุเดินออกมาอย่างไม่มีเศษเสี้ยวที่บ่งบอกถึงการกลับคำพูด น้าณิชจำเป็นต้องเรียกเธอไว้อย่างไม่มีทางเลือก หล่อนไม่ได้รู้สึกสงสารผู้หญิงคนนี้เลยสักนิดเดียว เพียงแต่ว่ามันเป็นคำสั่งของนายน้อย เธอจึงต้องทำ

เป็นครั้งแรกที่เธอได้ยินคนในคฤหาสน

บทที่ 27

เอาชีวิตรอดจากปากสิงโต

“ดารุ เธอต้องชนะเท่านั้นนะ!” เธอย้ำเตือนตัวเอง หลังจากที่มองหาจังหวะแล้ว เธอก็ยื่นมือออกไปด้วยความเร็วสูง เกือบไปแล้วเชียว! ฟันขาวแหลมคมของสิงโตตัวที่อยู่ตรงหน้าง้างขึ้นหวังจะกัด ดารุถอนหายใจเย็นออกมาเฮือกหนึ่ง โชคดีที่ถอยกลับมาเร็ว ไม่อย่างนั้นมื