บทที่ 232 ลูกนั้นมีไม่ได้

“อ๋อ ไม่ต้องหรอก หนูตรวจเสร็จแล้ว”นทจรรีบเก็บข้าวของ ไม่สนใจหมายเลขที่เรียกจากด้านใน เดินตามหลังเวทิศออกมา

เอาเธอมาส่งที่หน้าปากประตูอย่างปลอดภัย เวทิศอ้างว้างมีเรื่องที่ต้องจัดการแต่ว่าหลังจากที่เห็นเธอนั้นกลับเข้าไปในบ้านก็โทรหากสิณ

“ฮัลโหล?”น้ำเสียงของกสิ

บทที่ 233 ความบังเอิญ

ลมในตอนเช้านั้นค่อนข้างที่จะเย็น เธอรู้สึกหนาว น่าเสียดายที่ไม่อ้อมกอดอันอบอุ่นให้เธอกอด

หาที่ๆไม่ค่อยสะดุดตาได้ เธอนั่งรถอยากพักชั่วครู่

“นทจร เธอฟังฉัน!”เมื่อวานกสิณยืนอยู่ที่ปากประตูบ้านของนทจรไม่ยอมกลับ พ่อแม่นั้นได้รู้เรื่องที่ตัวเองนั้นท้อง นทจรทั้งอายทั้ง

บทที่ 234 ซักไซร้ต่อว่า

“งั้นก็น่าเสียดาย ฉันยังไม่เคยเห็นเลย ขี้เหร่มากใช่ไหมก็เลยไม่อยากให้ฉันนั้นได้ดู”กสิณหยอกล้อ มองเวทิศที่ตาค่อยๆแดงเลยหุบปาก

“นายมาทำอะไร”เวทิศยกแก้วขึ้นแล้วชี้ไปทางกสิณ

“ฉันมาบอกให้นายรีบไปตามหาลูกของน้าไฉไล ฉันจะแต่งงาน!”เขาคิดถึงเหตุที่มาที่นี่ของตัวเอง ควา