บทที่209 การตื่นขึ้นของดารุ

เขาหมายถึงธิติ ไฉไลส่ายหน้าอย่างไร้กำลัง เธอไม่กล้าเอาความจริงบอกกับเขา

“อย่ามาหลอกฉัน!” สีหน้าท่าทางที่ดุร้ายของเขาเผยออกมา ทั้งสองมือนั้นจับถันของเธอและละบีบอย่างแรงๆ ทำเอาไฉไลนั้นเจ็บปวด

“อย่าทำแบบนี้!” เธอขอร้อง

“บอกมา!” มือของเมธีราไม่เบาลงแต่กล

บทที่210 ธวลิต

“ดารุอย่าร้องไห้เลยๆ” ธวลิตปลอบเธออย่างร้อนใจเกรงว่าเธอจะเสียใจเกินไปจนกระทบต่อร่างกาย

“สมควรตายที่กล้าจับแม่ของฉัน มันไม่ได้อยู่ดีแน่!” ไม่นานเมธีราที่อยู่ในห้องก็ได้ทราบข่าวฝนสิริจากไฉไล โกรธจนโยนแก้วทิ้งไปหลายใบ

ไฉไลถอยหลังออกไปหลายก้าว เศษแก้วที่เยอะนั้นได้ทิ่มไปที

บทที่ 211 ศึกกับเมธีราอีกครั้ง

ธวลิตปัดหยดน้ำที่อยู่บนร่างกาย “แน่นอนล่ะ ศัตรูอาศัยอยู่ในบ้านของตนเองทำไมจะไม่รู้”

“ขอโทษ ขอโทษ” ไฉไลทรุดตัวลงกับพื้นพูดขอโทษอย่างไม่หยุด

“มันใช้อะไรมาข่มขู่เธอ” ธวลิตถามขึ้นอย่างใจเย็นอย่างที่สุด

ไฉไลร้องไห้พร้อมบอกเรื่องที่พ่อแม่ตกอยู่ในกำมือขอ