บทที่18 ปีนั้นที่ได้รู้จักกัน

ดารุเข้าใจได้ถึงสิ่งที่เขาทำอยู่นี้ แต่ก็ไม่ได้แสดงออกถึงความประหลาดใจเลยสักนิดเดียว หัวใจของเธอผ่านช่วงเวลาที่รักง่ายโกรธง่ายนั้นมาแล้ว ตอนนี้เธอหัวใจของเธอนั้นเหี่ยวเฉาไม่ต่างจากหญิงชราคนหนึ่งเลย

เธอกุมมือของธีราไว้ พลางหยุดไม่ให้เขาทำร้ายตัวเอง

“

บทที่19 เมื่อแม่โทรมาหา

หลังจากนั้นเป็นต้นมา ทุกๆปิดเทอมเธอก็จะไปทำงานที่นั่น

มีครั้งหนึ่งด้วยความบังเอิญเธอได้รู้ว่าเขาเป็นช่างภาพของสตูดิโอที่เรื่องมากที่สุดคนหนึ่ง นอกจากเธอแล้วนั้นผู้ช่วยแต่ละคนของเขาล้วนทำงานได้ไม่ถึงสามเดือนเลยด้วยซ้ำไป

ยามที่เขารับมือได้อย่างยากลำบาก

บทที่20 คู่ต่อสู้อันดับที่สอง

“ไม่ใช่แค่พยายาม แต่ต้องให้ได้ด้วย ลูกเข้าไปอยู่ในบ้านธวลิตก็เพราะอยากจะช่วยแม่นี่ ลูกก็ต้องช่วยให้ได้สิ…”คนปลายสายนั้นยังคงพูดต่อเนื่อง ดารุวางสายลงอยากหมดความอดทน

ที่แม่พูดน่ะไม่ผิดหรอก เธอเข้ามาในบ้านของธวลิตก็เพื่อที่จะบรรลุเป้าหมายนั้นให้ได้ ธวล