บทที่ 15

ค่ำคืนหนึ่งที่แสนเหน็ดเหนื่อย

เอาเถอะน่า ถือว่าทำเพื่อตระกูลชาติเปรมศรีโลก็แล้วกัน!

ดารุคลานลุกขึ้นมา ไหล่บางยืนหยัดขึ้นอย่างดันทุรัง ดวงตากลมโตคู่นั้นของเธอที่ไม่ได้รู้สึกผิดอะไรนั้นจ้องมาที่น้าณิชอย่างแน่วแน่ ทั้งร่างกายของเธอเผยท่าทีจองหองตามนิสัย!

น้าณิช

บทที่ 16

สายตาเหล่านั้นที่มีให้กับแค่บ้านหลังนี้

เธอสบสายตากันกับธวลิต พลางตัวสั่นเทาเล็กน้อยอย่างไม่ทราบสาเหตุ แผลเมื่อวานที่ยังคงเจ็บอยู่เลยนั้นมันย้ำเตือนเธอถึงความโหดร้ายของผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าคนนี้ เขาคิดจะทำอะไรเธออีกอย่างนั้นหรือ

ธวลิตดึงสายตากลับมาอย่างพออกพอใจ ผู้หญ

บทที่ 17

การมาของพี่เมธีรา

“ตึกคานเขตนี้ก็มีอายุมากแล้วนี่นะ”ทั่วทุกบริเวณล้วนมีร่องรอยของการบูรณะใหม่อย่างชัดเจน ดารุไม่เข้าใจนัก ธวลิตที่รวยถึงขนาดนี้จะอยากเก็บตึกหลังเก่านี้ไว้ทำไมกัน เพียงแค่เขานึกถึง ไม่ว่าตึกนั้นจะมีคุณภาพที่ดีเลิศเลอถึงเพียงไหนและคนมักจะซื้อมันไม่ถึงนั้น ว่ากันว่า