บทที่130 ผู้หญิงใจง่าย

น่าโมโหชะมัดเลย ไปรยาเอามือทาบอกที่กระเพื่อมไหวของตน เธอเอนตัวพิงเบาะเก้าอี้ ไปรยารู้ตั้งนานแล้วว่าดวิษกับดารุพักอยู่ด้วยกันเมื่อได้รับรายงานจากนักสืบของเธอ ทีแรกเธอวางแผนกะจะถ่ายรูปเขากับผู้ชายอื่นกำลังพลอดรักกันแล้วเปิดโปงซะว่าดวิษเป็นเกย์ จากนั้นก็กดดันนังด

บทที่131พนันฉากหนึ่ง

“นี่ก็เลยเวลามามากแล้วฉันจะกลับบ้าน”เธอหันหลังเดินกลับไปทางหมู่บ้านอย่างทำตามอารมณ์

“งั้นหรือ?กว่าจะมาพบผมก็สายแล้วแสร้งทำใสซื่อเป็นแล้วหรือ?”คำพูดของเขาฟาดเข้ามาอย่างไม่ปรานีไม่สนใจเลยสักนิดว่าจะทำร้ายจิตใจเธอหรือไม่ดารุเลือกที่จะไม่หันกลับไปในขณะที่กำลังรู้สึกเสียใจก

บทที่132การแข่งรถที่น่าระทึกใจ

“เรื่องนี้ไม่สำคัญแล้วที่สำคัญคือจะผ่านด่านนี้ไปได้อย่างไรอีกไม่นานนักข่าวก็จะมาซึ่งก็หมายความว่าฉันต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว”

“คุณอยากจะเข้าฉากนี้ด้วยตัวเองจริงหรือ?”บนใบหน้าของดวิษเต็มไปด้วยความกังวลดารุคิดอยู่ครู่หนึ่งก็พยักหน้าอย่างจริงจัง

“ผมไม่เห็นด้