บทที่127 อาศัยอยู่ด้วยกัน

“คุณไม่ต้องห่วงนะ ผมไม่ได้รู้สึกอะไรกับคุณแบบนั้น เพราะคุณน่ะไม่ใช่สเป็คผมเลย”เขาหัวเราะร่า โพล่งบอกความในใจที่ดารุกำลังคิดอยู่ออกมา ดารุหน้าร้อนแทบไหม้ รู้สึกขัดเขินกับคำพูดนั้นของเขา

“แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่สอนฟรีๆหรอกนะ คุณต้องรับผิดชอบด้านสุขอ

บทที่128 ข่าวใหญ่

“เสร็จยังครับ ผมหิวแล้วนะ”แน่นอนว่าดวิษย่อมได้กลิ่นหอมนั้นแล้วเช่นกัน เขายืนอยู่หน้าประตูห้องครัวก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปมอง ช่างดูเหมือนชายหนุ่มข้างห้องจอมสะอาดสะอ้าน

เขาอายุเท่าไหร่แล้วนะ ดารุไม่แน่ใจนัก เพียงแค่รู้สึกว่าเขาน่าจะอายุไม่มากเท่าไหร่ อย่างมาก

บทที่129 พวกเราอยู่ด้วยกันแล้ว

“แย่แล้ว มีนักข่าวบุกเข้ามา!”มีคนร้องเรียกขึ้น สักพักหนึ่งกลุ่มนักข่าวนับสิบคนก็พวยพุ่งกันเข้ามาข้างใน แสงแฟลชที่สาดใส่ดวิษราวกับเป็นปืนที่ยิงกระสุนเข้าใส่

“ขอถามคุณ Rai

bowki

g นะคะ ว่าเรื่องบนหนังสือเป็นความจริงมั้ยคะ”นักข่าวคนหนึ่งชูนิตยสาร