บทที่107 การเดินทางที่น่าอึดอัด (5)

“ สวัสดีค่ะ ฉันเข้าไปได้มั้ยคะ? ” คนที่สวมชุดคนรับใช้สีขาวคนหนึ่งเดินเข้ามา พูดกับเธอ

“ อ้อ ได้สิ ” บทที่เงยหน้าขึ้น ก็ไม่เห็นเงาธวลิตกับไปรยา เธอเดินตามฝีเท้าของคนรับใช้เข้าไปในห้อง

“ โรงแรมของเราไม่มีพนักงาน ที่มีล้วนเป็นคนรับใช้ นี่เป็นโรงแรมสไต

บทที่108 การเดินทางที่น่าอึดอัด (6)

ไปรยานั่งในที่ที่สังเกตเห็นได้ง่าย เธอสวมแว่นกันแดดอันหนึ่ง เห็นว่าพวกเขาเดินเข้ามา ก็กวักมือเรียก

“ เชอะ ธวลิต เพราะคุณนั่นแหละที่ทำให้ฉันไม่ได้นอนสบายทั้งคืน ดูสิ ใต้ตาคล้ำหมดแล้ว ” ไปรยาถอดแว่นกันแดดออก ดารุสังเกตได้ว่า รอบดวงตาที่เธอแต่งแต้มเครื่องสำ

บทที่109 การเดินทางที่น่าอึดอัด (7)

“ เร็วเข้า ของล่ะ! ” ไปรยาเร่งอย่างร้อนใจ ดารุจำเป็นต้องเร่งฝีเท้าวิ่งไปทางสองคนนั้น ไปรยาที่รับกระเป๋ามาพลิกดูด้านในอยู่ครู่หนึ่ง หยิบวัตถุทรงกลมสองชิ้นออกมา ยื่นชิ้นหนึ่งในนั้นเข้ามา “ ถือหินขอพรไว้ ”

ที่แท้ ของหนักๆเมื่อครู่นี้ก็คือหินสองก้อน ดารุหยิบ