บทที่ 16

ความจริงเกี่ยวกับการที่อู๋กุ่ยหลานไม่กลับบ้าน

การค้าขายที่หมู่บ้านพนักงานโรงงานแก้วนั้นทั้งประหยัดเวลาและยอดขายก็ดี เจียงหมิงเยว่จึงใช้วิธีการเดียวกันนี้ แบกตะกร้าทำทีเป็นไปเยี่ยมญาติที่หมู่บ้านพนักงานโรงงานทอผ้า เมื่อมีคนเห็นเธอ "บังเอิญ" โชว์แป้งข้าวโพดออกมา ก็มีคนเข้ามาสอบถามและการค้

บทที่ 16

อาลันลากาดา

ฉู่มู่ปฏิบัติตามที่เจียงหมิงเยว่บอก สั่งให้ทหารรื้อเต็นท์ทางทิศตะวันตกย้ายไปทางตะวันออก และตั้งค่ายห่างจากทะเลสาบประมาณหนึ่งลี้ เพื่อเว้นพื้นที่ให้สัตว์อื่นๆในทะเลทรายได้ดื่มน้ำและอยู่อาศัย

แม้คืนนั้นจะยังได้ยินเสียงหมาป่าหอนเป็นระยะ แต่ก็ไม่ถูกฝูงหมาป่าโจมตีจริงๆ

เช้าวันร

บทที่ 17

เหตุการณ์ระหว่างทาง

ท่านปู่เจียงไม่เข้าเต็นท์ ตั้งใจจะนอนรอบกองไฟกับคนอื่นๆ เจียงหมิงเยว่เห็นดังนั้นจึงนำห่อทรงกระบอกที่มัดไว้ลงมาจากหลังรถม้า พอดึงแล้วขยาย ก็กลายเป็นเต็นท์เล็กในพริบตา

นี่เป็นเต็นท์พับได้ที่เธอดัดแปลงตอนเตรียมรถก่อนออกเดินทาง คล้ายมุ้งพับได้ของจีน แต่ใช้ไม้แทนโลหะ และ