บทที่ 15

กลายเป็นที่ต้องการ

เจียงหมิงเยว่รู้ว่าทำไมเขาตะโกนแบบนั้น เพราะตลอดทางมีคนแก่นั่งผิงแดดมองพวกเขาหลายคน พอตะโกนจบ คนที่ชะโงกหน้าซุบซิบก็หดคอกลับไป

"ป้าสาว เข้าบ้านเร็ว ผมขนของเอง มาก็มา ทำไมต้องเอาของมาเยอะแยะด้วย"

เสียงโจวเจี้ยนจวินไม่ดังไม่เบา พอดีให้เพื่อนบ้านสองข้างได้ยิน แต่ไม่ถึงก

บทที่ 15

มรกตในทะเลทราย

ของหาคืนได้ไม่ถึงหนึ่งในสาม ความดีใจที่รอดชีวิตของทุกคนค่อยๆ จางหาย ตอนนี้อดกังวลไม่ได้ กลัวจะถูกโทษ โชคดีที่เห็นองค์หญิงปลอบอ๋องเหวยหยวนได้ ทุกคนจึงโล่งใจ

เพราะเมืองโบราณนี้ไม่มีน้ำ ถ้าทุกคนอยู่ต่อก็เปลืองเสบียง จึงต้องเลือกออกเดินทางต่อ โชคดีที่ที่นี่ห่างจากโอเอซิสที่เ

บทที่ 16

นอนกลางป่า

หลังจากทุกคนรับประทานอาหารกลางวันและพักผ่อนสักครู่ก็ออกเดินทางต่อ ขณะนั้นแดดกำลังร้อนจัด คนบนรถมีเพิงบังแดด แต่น่าเสียดายที่อากาศไม่ค่อยถ่ายเท จึงร้อนอบอ้าว

ส่วนคนที่เดินอยู่ข้างล่างเหงื่อไหลท่วมหน้าผาก คอแห้งผาก เหงื่อชุ่มโชกเสื้อผ้าจนเปียกแนบเนื้อ

เดินทางต่อไปอีกเกือบ 40