บทที่ 26

การชักชวนของจิ่งรั่วไป๋

เจียงหมิงเยว่ไม่รู้เรื่องกระแสใต้น้ำที่กำลังปั่นป่วนเหล่านี้ เธอกำลังยุ่งอยู่กับการจุ่มเนื้อวัวในหม้อทองแดง พวกป๋อซวีนี่รวดเร็วเหลือเกิน เนื้อหนึ่งจานที่ลงไปในหม้อ เธอตักได้แค่คำเดียว พอจะตักอีกก็หมดแล้ว!

ดังนั้นเธอจึงต้องใส่จานที่สอง แต่พอเธอใส่เนื้อจานนี้เสร็จ

บทที่ 26

กลับบ้านพร้อมของมากมาย

เมื่อมีของมากมายขนาดนี้ จึงไม่สามารถอุ้มเด็กคนละคนได้อีกต่อไป หลี่อ้ายหงจึงต้องเดินบ้างอุ้มบ้าง เมื่อเดินมาได้ครึ่งทางเจียงหมิงเยว่ก็พูดเสียงเบาว่า "อย่าขยับ"

อู๋กุ่ยหลานหยุดเดินทันที หลี่อ้ายหงก็หยุดนิ่งตามไปด้วย

เจียงหมิงเยว่หยิบก้อนหินจากพื้นขว้างไปยังจุดหนึ่

บทที่ 26

คำปราศรัยที่รวมใจคนทั้งหมด

เจียงหมิงเยว่ไม่รู้สึกแปลกที่จะต้องตั้งถิ่นฐานในภูเขาลึก เพราะในภารกิจโลกแรกพวกเธอก็อาศัยอยู่ในภูเขาและค่อยๆ พัฒนาจนกลายเป็นหมู่บ้านบนภูเขา

แต่เมื่อเทียบกับการดูแลคนเพียงไม่กี่สิบคน การจัดการให้คน 3,000 คนตั้งรกรากในพื้นที่ที่ราบสูงที่มีความสูง 2-3 พันเมตรนั้น