บทที่ 93 เข้าจวนหลิว เก็บเก็บเก็บ

"แย่แล้วๆ ไฟไหม้!"

"ไฟไหม้! รีบดับไฟ!"

"โรงเก็บหญ้าไฟไหม้ รีบมาช่วยดับไฟ!"

"โรงฟืนก็ไฟไหม้! รีบมาทางนี้ รีบตักน้ำมาดับไฟ!"

...

ในจวนหลิวทั้งทิศตะวันออก ใต้ และเหนือวุ่นวายไปหมด เงาคนขวักไขว่ บ่าวไพร่ที่ถือถังน้ำวิ่งสะเปะสะปะ สับสนชนกันไปหมด

กู้ชิงจื่อร่างสูง

บทที่ 94 หายไปหมด?

ด้านนอกเปลวไฟพวยพุ่งสู่ฟ้า เสียงผู้คนดังอึกทึก มีพ่อค้ารวยที่มาร่วมงานถาม: "ท่านหลิว ดูเหมือนจวนจะไฟไหม้? ท่านไม่จำเป็นต้องไปคุมบ่าวไพร่ดับไฟหรือ?"

ท่านหลิวดวงตาเป็นประกายจ้องมองเด็กๆ ที่คุกเข่าอยู่บนพื้น ได้ยินคำพูดของพ่อค้าแล้วสีหน้าไม่พอใจ โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ: "จวนหลิวของข้า

บทที่ 95 หลบหนีการไล่ล่า

ดึกสงัด แสงจันทร์เย็นดั่งน้ำ

กู้ชิงจื่อและหลินรุ่นรุ่นไม่กล้าชักช้าแม้แต่นาทีเดียว รีบกลับโรงเตี๊ยม

เห็นทั้งสี่คนมาถึง ผู้คนในลานหลังพากันเช็ดน้ำตาแล้วล้อมเข้ามา พูดขอบคุณพร้อมกัน: "ขอบคุณผู้มีพระคุณ บุญคุณที่ช่วยชีวิตจะขอตอบแทนด้วยการรับใช้ดั่งวัวดั่งม้า!"

หลินรุ่นรุ่น