บทที่ 27 นายพรานจ้าวผู้เต็มไปด้วยเลือด

กู้เชียนหลี่ทำท่าเหมือนกำลังตัดฟืนแล้วชี้ไปที่ตัวเอง

หลินรุ่นรุ่นและคนอื่นๆ เข้าใจความหมายของเขา

แต่ตอนนี้ยังเป็นฤดูใบไม้ผลิ ก็ไม่ต้องรีบร้อน

เมื่อถึงเวลาเผาถ่าน ควรทำในช่วงว่างจากงานในไร่ ตอนนั้นทุกคนจะขึ้นเขาไปตัดฟืนด้วยกัน คงจะเสร็จภายในไม่กี่วัน

หลังจากก

บทที่ 28 จ้าวชุนมาแล้ว

“ที่หน้าอก หลัง และแขนถูกข่วนด้วยกรงเล็บของสัตว์ป่าจนเนื้อแตกละเอียด ดูน่ากลัวมาก แต่โชคดีที่เป็นแค่บาดแผลภายนอก ไม่ได้บาดถึงอวัยวะภายในและกระดูก ถ้าพักฟื้นสักระยะก็คงจะดีขึ้น” หลินเฉวียนตอบ

หลินอันเสริมว่า “โชคดีที่สุดคือไม่โดนที่ขา ถ้าโดนขานี่ลำบากเลยนะ เพราะภูเขาลึกๆ ป่า

บทที่ 29 ไปบ้านจ้าวเพื่อพูดเรื่องแต่งงาน

กู้ชิงจื่อกลับมาพร้อมกับกู้เชียนหลี่

เมื่อมาถึงหน้าบ้าน กู้เชียนหลี่ไม่เห็นใคร สีหน้าผิดหวังจนไม่สามารถปิดบังได้ จากนั้นสายตาก็ไปจอดอยู่ที่ตะกร้าที่เต็มไปด้วยของมากมาย

หลินรุ่นรุ่นอธิบายสั้นๆ แล้วถามว่า "ให้ลุงเชียนหลี่เอากลับไปหรือไม่?"

บอกตรงๆ พวกเขาไม