บทที่ 21 การเปลี่ยนแปลงในมิติ

ฟ้าเพิ่งจะสลัว หลินรุ่นรุ่นสามคนก็ตื่นแล้ว

ไม่มีนิยาย ไม่มีคลิปวิดีโอ ไม่มีโทรทัศน์ ตอนกลางคืนเข้านอนเร็วเป็นพิเศษ ทำให้ตอนเช้าตื่นเร็วเป็นพิเศษด้วย

ตอนนี้ถึงเข้าใจว่าทำไมคนแก่สมัยเด็กถึงตื่นเช้าได้

ตอนนี้หลินรุ่นรุ่นสมองแจ่มใสมาก ปกติแทบจะไม่อยากแยกจากผ้าห่ม แต่ตอนน

บทที่ 22 แรงงานไม่พอ จะทำยังไง?

คนที่ลงแปลงไถนาได้มีแค่เขา หลินเฉวียน ลุงเชียนหลี่ พี่ใหญ่กู้ สี่คน

คิดเต็มที่วันละ 4 ไร่ สิบวัน 40 ไร่ หนึ่งเดือนได้แค่ 120 ไร่

คนไม่ใช่เครื่องจักร ไถนาหนักติดต่อกันหนึ่งเดือน จะไม่ตายเหนื่อยหรือ?

แม้แต่เครื่องจักรยังต้องพักซ่อมบำรุงเลย

ไม่ต้องพูดถึง 120 ไร่ แค่ 60

บทที่ 23 ฉันมีวิธี

"ฉันมีวิธีแก้" หลินรุ่นรุ่นฮึมฮัม พูด

หลินอันอยากเย้ยหยัน แต่กลัวเดี๋ยวจะหน้าแตกดังเพล้ง

กลั้นคำเย้ยหยันไว้ พร้อมถามอย่างสงสัย: "พี่จะลงแปลงด้วยเหรอ? แปลงผักครึ่งไร่พี่ยังขี้เกียจขยับ นี่ใหญ่กว่าแปลงผักตั้งเยอะนะ"

กู้ชิงจื่อขมวดคิ้ว พูดตรงๆ: "เธอไม่ต้องลงแปลง"

หลินรุ่นรุ่นก็ไม่