บทที่ 201 หนิงลี่กำลังหาความอับอาย

กู้ชิงจื่อมีเวลาในหมู่บ้านเพียงแค่หนึ่งวัน ดังนั้นตลอดทั้งวันนอกจากกินข้าว เขาแทบไม่ได้พักเลย

การทำเสื้อผ้า การสร้างบ้านให้กู้อหยุน การเก็บมันฝรั่ง... สิ่งเหล่านี้ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปในช่วงเช้า ตอนบ่ายคือการปรึกษาเรื่องการขนส่งน้ำตาลทราย

เดือนตุลาคมถึงเดือนกุมภาพัน

บทที่ 202 จวนองค์ชายเปลี่ยนแปลงแล้ว

เซิ่นฉงซั่นเลิกคิ้ว "ไม่มีเงิน ไม่มีอาหาร แค่อย่างใดอย่างหนึ่งก็ถึงตายแล้ว นับประสาอะไรกับการไม่มีทั้งสองอย่าง"

มีเงิน ไม่มีอาหารก็ซื้อได้ การเกณฑ์ทหารซื้อม้าผลิตอาวุธก็ไม่ใช่เรื่องยาก

มีอาหาร ก็สามารถรับผู้ประสบภัยไว้อย่างเต็มที่ ขยายกำลังทหาร สงครามใช้ชีวิตคน

บทที่ 203 จะไปฉลองปีใหม่ที่หมู่บ้านชิงหลิน

ดวงตาอันชราของหลี่จงเป็นประกายขึ้นมา

เกลือนั้นอยู่ภายใต้การควบคุมของทางการมาโดยตลอด เกลือหลวงในเขตปกครองขององค์ชายก็มีจำกัด หากให้ทางการซื้อในปริมาณมากเพื่อแจกจ่ายให้ผู้ประสบภัย ฝ่ายตรงข้ามก็จะรู้ได้ง่ายๆ ว่าองค์ชายรับผู้อพยพมาเท่าไหร่!

ส่วนเครื่องเหล็ก