บทที่ 200 กู้อหยุนมองเธออย่างไร?

หลี่ซิ่วรู้สึกเหมือนมีดทื่อกำลังกรีดหัวใจของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง

เธอก้มตาลง พูดเสียงทุ้ม: "แม่ ท่านถามถึงกู้อหยุนทำไม? ตอนที่พวกเราเพิ่งมาถึงหมู่บ้าน ท่านไม่เคยบอกหรือว่าเขาเป็นใบ้ ให้ข้าอยู่ห่างๆ เขาหน่อย?"

ป้าหลี่ถูกลูกสาวยกคำพูดเก่ามาแ

บทที่ 201 หนิงลี่กำลังหาความอับอาย

กู้ชิงจื่อมีเวลาในหมู่บ้านเพียงแค่หนึ่งวัน ดังนั้นตลอดทั้งวันนอกจากกินข้าว เขาแทบไม่ได้พักเลย

การทำเสื้อผ้า การสร้างบ้านให้กู้อหยุน การเก็บมันฝรั่ง... สิ่งเหล่านี้ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปในช่วงเช้า ตอนบ่ายคือการปรึกษาเรื่องการขนส่งน้ำตาลทราย

เดือนตุลาคมถึงเดือนกุมภาพัน

บทที่ 202 จวนองค์ชายเปลี่ยนแปลงแล้ว

เซิ่นฉงซั่นเลิกคิ้ว "ไม่มีเงิน ไม่มีอาหาร แค่อย่างใดอย่างหนึ่งก็ถึงตายแล้ว นับประสาอะไรกับการไม่มีทั้งสองอย่าง"

มีเงิน ไม่มีอาหารก็ซื้อได้ การเกณฑ์ทหารซื้อม้าผลิตอาวุธก็ไม่ใช่เรื่องยาก

มีอาหาร ก็สามารถรับผู้ประสบภัยไว้อย่างเต็มที่ ขยายกำลังทหาร สงครามใช้ชีวิตคน