บทที่ 162 คิดจะหาหมอน มีคนนำมาส่งให้ถึงที่

ระหว่างทาง หลินอันและชายฉกรรจ์จากหมู่บ้านชิงหลินจึงเข้าใจว่าความเร็วในการเดินทัพเป็นอย่างไร!

หัวอี้ไฉ่แต่งกายชุดรัดกุมในลุคผู้ชาย ควบม้าพร้อมแส้ ขี่ม้าทั้งวันทั้งคืนไม่เคยบ่นเหนื่อย

ตรงกันข้าม หนิงลี่ที่นั่งรถม้าคร่ำครวญไม่หยุด ครั้งหนึ่งบ่นว่ารถเร็วเกิ

บทที่ 163 พวกเจ้าเป็นใครกันแน่?

คนที่หัวอี้ไฉ่พามาได้เปลี่ยนเป็นชุดธรรมดาก่อนออกจากเมืองตะวันออก เข้าเขตเหอหยางก็แยกย้ายทยอยเข้ามา ตอนนี้เจ้าหน้าที่ยามแค่สามสิบกว่าคน จึงใช้คนจำนวนเท่ากันจัดการ ที่เหลือคอยดูอยู่ไม่ไกล

ชายฉกรรจ์จากหมู่บ้านชิงหลินก็อยู่ในกลุ่มผู้สังเกตการณ์ ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วย

บทที่ 164 หมู่บ้านมีแขกมาเยือน

หลังจัดการหลิวเฉิงจู้แล้ว และที่ปรึกษาทางทหารของจวนอ๋องลี่เข้ารับช่วงต่อ ธุรกิจสบู่ในเขตเหอหยางก็ไม่ต้องพูดถึง เก็บสบู่ทั้งหมดไว้ให้ที่ปรึกษาทางทหารจัดการ กู้ชิงจื่อและหลินอันกับคณะเดินทางเบาๆ กลับไป

ตอนออกจากเมือง หนิงลี่และหัวอี้ไฉ่พาผู้ติดตามมาแค่แปดสิบคน

โจวสือ