บทที่ 161 ร่วมทาง

จากการสนทนาที่ผ่านมา ทำให้เห็นชัดว่าในจวนองค์ชายลี่ หรือจะพูดให้ถูกคือทั่วทั้งเมืองตะวันออก ใครเป็นผู้นำภายในและภายนอกนั้นชัดเจนมาก

หลินอันจึงเข้าใจในที่สุดว่า ทำไมท่านองค์ชายลี่ที่ในหนังสือตอนเด็กๆ เคยเป็นคนไม่สู้ไม่แย่งชิง ปล่อยชีวิตตามสบาย จึงเปลี่ยนนิสัยไป ที่แท้คนที่เก่งกาจ

บทที่ 162 คิดจะหาหมอน มีคนนำมาส่งให้ถึงที่

ระหว่างทาง หลินอันและชายฉกรรจ์จากหมู่บ้านชิงหลินจึงเข้าใจว่าความเร็วในการเดินทัพเป็นอย่างไร!

หัวอี้ไฉ่แต่งกายชุดรัดกุมในลุคผู้ชาย ควบม้าพร้อมแส้ ขี่ม้าทั้งวันทั้งคืนไม่เคยบ่นเหนื่อย

ตรงกันข้าม หนิงลี่ที่นั่งรถม้าคร่ำครวญไม่หยุด ครั้งหนึ่งบ่นว่ารถเร็วเกิ

บทที่ 163 พวกเจ้าเป็นใครกันแน่?

คนที่หัวอี้ไฉ่พามาได้เปลี่ยนเป็นชุดธรรมดาก่อนออกจากเมืองตะวันออก เข้าเขตเหอหยางก็แยกย้ายทยอยเข้ามา ตอนนี้เจ้าหน้าที่ยามแค่สามสิบกว่าคน จึงใช้คนจำนวนเท่ากันจัดการ ที่เหลือคอยดูอยู่ไม่ไกล

ชายฉกรรจ์จากหมู่บ้านชิงหลินก็อยู่ในกลุ่มผู้สังเกตการณ์ ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วย