บทที่ 155 การเติบโต

ท่ามกลางเสียงร้องไห้โศกเศร้า ทุกคนก้มหน้า เงียบกริบ

เมื่อเกิดเหตุร้ายกะทันหัน ส่วนใหญ่คิดถึงลูกหลานก่อน ให้ลูกหลานหนีก่อน

แม้บ้านจะพัง แต่ก็เสียดายไม่อยากทิ้ง พวกเขาจึงอยู่ปกป้องทรัพย์สินจนตัวตาย

"พวกนั้นมีดาบยาวมีหอก พวกเราในหมู่บ้านมีแค่จอบเสียมและมีดสั้นๆ สู้อีกฝ่ายไม่ได้

บทที่ 156 ไม่ใช่ไม่ตอบแทน เพียงแต่ยังไม่ถึงเวลา

มีผู้คนใหม่เข้ามา 98 คน สิ่งแรกที่ต้องจัดการคืออาหาร ที่อยู่อาศัย และเครื่องนุ่งห่ม

ตอนที่หมู่บ้านสร้างกำแพงนั้น ได้เว้นพื้นที่ไว้เพียงพอสำหรับสร้างบ้านให้ผู้มาใหม่ จึงไม่ต้องกังวลเรื่องที่ดิน

จาก 98 คนที่มาจากหมู่บ้านต้าซาน นอกจากลุงจ้าวและป้าจ้

บทที่ 157 เริ่มการเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง

ที่ดินคือรากฐานของชาวนา การเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงยิ่งสำคัญที่สุด

กู้ชิงจื่อไม่อยู่ หลินรุ่นรุ่นหลีกเลี่ยงความเกียจคร้านไม่ได้ ตื่นแต่เช้าตรู่มารับฟังรายงานจากผู้อาวุโสที่รับผิดชอบในหมู่บ้านที่เรือนรับรอง พร้อมทั้งตัดสินใจเรื่องต่างๆ

คนแรกที่รายงานคือหลี