บทที่ 154 หมู่บ้านต้าซานเกิดเรื่อง

มีคนพึมพำประโยคหนึ่ง พึมพำเสร็จก็ทำงานต่อไป

คนจนเรียนหนังสือ คนรวยเรียนยุทธ์ เรียนวิชายุทธ์แพงกว่าเรียนหนังสือมาก

อีกทั้งยังต้องหาอาจารย์มาฝากตัว นอกจากเปลืองเงินแล้วยังยุ่งยาก

แต่กู้ชิงจื่อจดจำไว้ในใจ

การหาคนที่มีวรยุทธ์สูงส่งเป็นเรื่องเร่งด่วน

ดึกดื่น หลัง

บทที่ 155 การเติบโต

ท่ามกลางเสียงร้องไห้โศกเศร้า ทุกคนก้มหน้า เงียบกริบ

เมื่อเกิดเหตุร้ายกะทันหัน ส่วนใหญ่คิดถึงลูกหลานก่อน ให้ลูกหลานหนีก่อน

แม้บ้านจะพัง แต่ก็เสียดายไม่อยากทิ้ง พวกเขาจึงอยู่ปกป้องทรัพย์สินจนตัวตาย

"พวกนั้นมีดาบยาวมีหอก พวกเราในหมู่บ้านมีแค่จอบเสียมและมีดสั้นๆ สู้อีกฝ่ายไม่ได้

บทที่ 156 ไม่ใช่ไม่ตอบแทน เพียงแต่ยังไม่ถึงเวลา

มีผู้คนใหม่เข้ามา 98 คน สิ่งแรกที่ต้องจัดการคืออาหาร ที่อยู่อาศัย และเครื่องนุ่งห่ม

ตอนที่หมู่บ้านสร้างกำแพงนั้น ได้เว้นพื้นที่ไว้เพียงพอสำหรับสร้างบ้านให้ผู้มาใหม่ จึงไม่ต้องกังวลเรื่องที่ดิน

จาก 98 คนที่มาจากหมู่บ้านต้าซาน นอกจากลุงจ้าวและป้าจ้