บทที่ 134 เงินค่าสบู่งวดแรกเข้าบัญชี

หลินอันนึกถึงครั้งแรกที่เข้าเมืองหนานหยางขายเกลือหยาบเกือบถูกฆ่า พยักหน้าติดๆ กัน "ใช่ ทางการไม่ทำอะไร วุ่นวายไปหมด!

สินค้าของเรามีค่า ยิ่งต้องระวัง แต่เรายัง 'อาศัยอำนาจ' ได้!"

เห็นทุกคนมองมา หลินอันถือโอกาสเล่าคำพูดของพี่สาวอีกครั้ง

กู้ชิงจื่อมองอย่างสงสัย

บทที่ 135 ถูกจับตามอง

เงินแปดร้อยเจ็ดสิบตำลึงขาววาว

สำคัญกว่านั้นคือนี่เป็นธุรกิจที่ยั่งยืน!

แค่ทำให้ดี ต่อไปก็เหมือนก้อนหิมะกลิ้ง ยิ่งกลิ้งยิ่งใหญ่ยิ่งมากขึ้น

หลินอันลูบเงินขาววาว น้ำลายแทบไหล พูดอย่างตื่นเต้น: "พี่ เดี๋ยวถ้าตกลงกับอีกสองร้านในเมืองหนานหยางได้ แม้จะขายไม่ดีเท่าร้านเถ้าแก่อู๋ แต่

บทที่ 136 มาถึงเมืองตงตู

"พี่กู้ ตอนนี้เราจะทำยังไงดี?" หลินอันที่นั่งอยู่บนรถม้าหันไปถามกู้ชิงจื่อที่นั่งอยู่อีกด้าน นึกถึงหลินรุ่นรุ่นที่อยู่ในรถ

กู้ชิงจื่อมองด้วยสายตาที่เคร่งขรึม "ทำตามเดิม ไปตามถนนหลวงสู่เมืองฉางผิง"

หลินอันได้ยินคำตอบของกู้ชิงจื่อก็งงเล็กน้อย จึงถามโดยอัตโนมัติ "ไม่กลับหมู