บทที่89 ใจร้ายและเลวทราม

กมิดาลอยตัวขึ้นจากน้ำ แล้วถอดแว่นตาว่ายน้ำขึ้นไว้บนหัว มือแตะขอบสระแล้วดึงตัวขึ้นไปนั่งข้อเท้าสีขาวเตะไปที่น้ำแล้วมองไปที่ชายผู้อยู่ข้างหลังชนะไปประมาณเมตรกว่าๆยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

“คุณครูบูรณีขออภัยด้วยฉันชนะเกมนี้”

บูรณียืนขึ้นจากน้ำมองไปทางกมิดาเอียงศีรษะสักค

บทที่90 ลัคกี้สตาร์

“นั่นก็อยู่ที่ทำกับคนแบบไหน”

บูรณีเดินเข้าหาเธอทีละก้าวอย่างใกล้ๆ

กมิดาเดินถอยหลังไปสองก้าว สายตาของแสดงออกถึงความกลัว“คุณอย่าเข้ามานะ ถ้าคุณเข้ามา ฉันจะตะโกนร้อง”

“คุณตะโกนเลย”บูรณียิ้มร้ายกาจที่มุมปาก“คุณตะโกนจนเจ็บคอยังไงก็ไม่มีคนมาช่วยหรอก”

ข้างหลัง

บทที่ 91 ยังไงก็ไม่เมา

กรรมการตัดสินและกมิดาอีกทั้งมวลชนที่กำลังมุงดูต่างก็อธิบายกฏกติกา

กมิดาขมวดคิ้ว กฏนี้จริงๆแล้วก็ไม่ได้เข้าใจยากนะ พูดจริงๆก็ไม่ได้พึ่งกฏอะไรมากมายหรอกก็แค่จำเป็นต้องมีดวงเท่านั้นแหละ ถ้าเกิดหาไม่เจอตัวเลขที่ถูกต้องสักทีก็ต้องดื่มเหล้าที่ตัวเองดื่มก่อนหน้านี้อีกรอบ