บทที่ 46 ประจวบเหมาะ

หลังจากที่ธนิดาถือกล่องยากลับมา ก็พบว่ากมิดาไม่อยู่ที่ห้องรับแขกแล้ว

“คุณกมิดาบอกว่ามีธุระด่วนแล้วก็ออกไปแล้วค่ะ บอกให้คุณผู้หญิงทานข้าวก่อนเลยค่ะ”

สาวใช้อธิบายใช้ฟัง แต่ธนิดาก็ยังไม่วางใจ “แล้วพวกเธอทำอะไรกันอยู่ ไม่เห็นหรหรอว่าหนูดาเจ็บอยู่? กล้าแล่อยให้หนูดาออก

บทที่ 47 ความไม่เป็นธรรม

คำพูดของภุชงค์ทำให้กมิดาสงสัยตั้งแต่คดีในตอนนั้น

“คุณพยายามจะพูดอะไร?หรือเป็นเพียงการคาดเดา”

ถ้าหากไม่มีหลักฐานถ้าเป็นจากการคาดเดาเธอก็ไม่อาจจะเต็มใจเชื่อว่าคดีในตอนนั้นเป็นความอยุติธรรมเกิดขึ้น

เป็นเพราะคดีในตอนนั้นตระกูลธนทรัพย์ได้จ่ายค่าคดีนั้นไปถึงสอ

บทที่ 48 เต็มไปด้วยน้ำส้มสายชู

กวิดาเก็บของที่เธอเพิ่งได้รับและพูดขอบคุณแล้วหยิบกระเป๋าเตรียมที่จะออกไป

“คำว่าขอโทษไม่จำเป็นต้องพูดแล้วถ้าคุณรู้สึกผิดกับฉันจริงๆรบกวนส่งข้อมูลการติดต่อของผู้จัดการโรงงานแซร์กวงมาที่อีเมลของฉัน ฉันจะไปถามเองแม้ว่ามันจะเป็นแบบนั้นก็ตาม”

“ดา”ภุชงค์ลุกขึ้น