บทที่ 12 มีไข้

วันนี้เป็นวันที่ทรมานสำหรับเย่หยุนเหนียง

กลับมาที่เรือนจืออวี่ เย่หยุนเหนียงเหนื่อยล้านั่งพิงโต๊ะ

ซานหูพาคนเดินเข้ามา เย่หยุนเหนียงรีบลุกขึ้นยืน

"แม่นมเย่ดูแลคุณชายอย่างทุ่มเท ฮูหยินพระราชทานรางวัล"

"ขอบคุณฮูหยินที่พระราชทานรางวัล การดูแลคุณชายเป็นหน้าที่ที่ข้าน้อยพึงกระทำ" เย่ห

บทที่ 13 ความจริง

ไม่มีทางเลือก เย่หยุนเหนียงอุ้มเจียงถิงจวินมาตลอดทั้งวันทั้งคืน ร่างกายครึ่งหนึ่งชาไปหมด

เมื่อชุนเหยาเดินเข้ามา เย่หยุนเหนียงรู้สึกเหมือนเจอญาติ "พี่ชุนเหยา~"

ชุนเหยายื่นมือไปอุ้มเจียงถิงจวิน

แรกๆ เจียงถิงจวินดิ้นบ้าง แต่ชุนเหยาตบเบาๆ พร้อมกับปลอบ เจียงถิงจวินก็ไม่ร้องไห้ และห

บทที่ 14 การพึ่งพาตนเอง

เย่หยุนเหนียงกัดฟัน พูดความคิดของตัวเองออกมา

เธอนำประสบการณ์การเลี้ยงเด็กที่ได้ยินจากหมอตำแยและฉ้ายต้าเม่ย มาผสมผสานกับความคิดตัวเองแล้วพูดออกมา

เด็กๆ มีความคิดของตัวเองในการปฏิสัมพันธ์กับผู้ใหญ่

พวกเขาจะค่อยๆ ทดสอบขีดจำกัดของผู้ใหญ่

รู้ว่าร้องไห้จะได้สิ่งที่ต้องการ พว