บทที่ 90 ข้าไม่ใช่คนโง่

หูซิ่วซิ่วซักผ้าเสร็จ อุ้มถังไม้เดินกลับบ้าน

ระหว่างทาง เจอชาวบ้านหลายคน ล้วนมองนางด้วยสายตาสงสาร

หูซิ่วซิ่วไม่สนใจ ยังยิ้มทักทาย

กลับถึงบ้าน เห็นเมียเถี่ยหนิวนั่งหินใหญ่หน้าประตู

"ป้ามาได้ไง เข้าบ้านเร็ว" หูซิ่วซิ่วเปิดประตูรั้ว

เมียเถี่ยหนิวจับมือหูซิ่วซิ่ว "เด็กคนนี

บทที่ 91 ต้องมาที่บ้านแน่

แม่ซิ่วซิ่วรู้สึกโลกหมุน มือสั่นชี้เขา:

"เจ้า เจ้า-- เจ้าพูดแบบนี้ได้ไง! เจ้าไม่ชอบซิ่วซิ่วหรือ?"

เหยี่ยหย่งถอนใจ: "แต่ก่อนชอบ แต่ตอนนี้... เหมือนไม่ชอบเท่าไร รู้สึกแต่งไม่คุ้ม..."

แม่ซิ่วซิ่วเกือบหมดสติ

แต่ก่อนบอกชอบ ตอนนี้กลับบอกแต่งไม่คุ้ม

แท้จริงปากผู้ชาย หลอกผีหล

บทที่ 92 ถูกจับแน่น

เมียเถียหนิวเข้าเรื่องทันที:

"บางเรื่อง... พวกเราล้วนรู้ ซิ่วซิ่วกับเหยี่ยหย่งรักกัน พวกเราควรให้พวกเขา"

แม้รู้บทพูดแล้ว แต่ตู๋ซื่อยังโกรธ:

"พวกเราไม่ได้ให้หรือ? แต่บางคนต้องทำลายคู่รัก พวกเราทำอะไรไม่ได้"

แม่ซิ่วซิ่วไม่มั่นใจและโมโหเงียบ ไม่กล้าส่งเสียง

เมียเถียหนิวยิ้ม: "ต