บทที่ 89 โจมตีซ้ำ

แม่ซิ่วซิ่วฟังพูด หน้าเปลี่ยนทันที

ช่างไม้ไช่เหมือนถูกปลุก ตาวาบ ทำแบบนี้ได้?

มองแม่ซิ่วซิ่วยิ้มเย็น:

"ได้ ไม่ถอนก็ไม่ถอน! ข้ากำหนดวันแต่งหกสิบปีหลัง รอนางแปดสิบค่อยแต่ง"

"ข้ากลับบ้านซื้อสาวใช้สองสามตำลึง เอาเป็นเมียน้อย! อยากออกลูกชายกี่คนก็ออก นางชอบเป็นคู่หมั้นนัก ก็เป็นทั้

บทที่ 90 ข้าไม่ใช่คนโง่

หูซิ่วซิ่วซักผ้าเสร็จ อุ้มถังไม้เดินกลับบ้าน

ระหว่างทาง เจอชาวบ้านหลายคน ล้วนมองนางด้วยสายตาสงสาร

หูซิ่วซิ่วไม่สนใจ ยังยิ้มทักทาย

กลับถึงบ้าน เห็นเมียเถี่ยหนิวนั่งหินใหญ่หน้าประตู

"ป้ามาได้ไง เข้าบ้านเร็ว" หูซิ่วซิ่วเปิดประตูรั้ว

เมียเถี่ยหนิวจับมือหูซิ่วซิ่ว "เด็กคนนี

บทที่ 91 ต้องมาที่บ้านแน่

แม่ซิ่วซิ่วรู้สึกโลกหมุน มือสั่นชี้เขา:

"เจ้า เจ้า-- เจ้าพูดแบบนี้ได้ไง! เจ้าไม่ชอบซิ่วซิ่วหรือ?"

เหยี่ยหย่งถอนใจ: "แต่ก่อนชอบ แต่ตอนนี้... เหมือนไม่ชอบเท่าไร รู้สึกแต่งไม่คุ้ม..."

แม่ซิ่วซิ่วเกือบหมดสติ

แต่ก่อนบอกชอบ ตอนนี้กลับบอกแต่งไม่คุ้ม

แท้จริงปากผู้ชาย หลอกผีหล