บทที่ 426 รักษาขาจนเป็นง่อย(2)

เล่าฮูหยินกู้ส่ายหน้าแล้วเดินจากไปอย่างหมดเรี่ยวแรง

กู้ฮั่นก็เดินกะเผลกตามไป

"กู้ฮั่น..." หลี่เจียวเจียววิ่งตามไปสองก้าวแล้วหยุด

เมื่อพวกเขาจากไป หลี่เจียวเจียวเช็ดน้ำตาแล้วจ้องท่านหญิงกั๋วกงอย่างเย็นชา "เห็นไหม! ท่านจะทำอะไรข้าได้!"

ท่านหญิงกั๋วกงโกรธจนหน้าแดง "

บทที่ 427 รักษาขาจนเป็นง่อยได้อย่างไร (3)

แต่กู้ฮั่นเดินไปเหมือนซากศพเดินได้

หลี่เจียวเจียวเห็นดังนั้นก็หยุดพูด กลายเป็นระมัดระวังตัว

ไม่ว่าอย่างไร อย่างน้อยนางก็เป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตเขา

นางมีเวลามากพอ ต้องทำให้เขาค่อยๆ หันกลับมาได้แน่

ไม่นาน ทั้งสองก็มาถึงห้องโถงใหญ่

กู้ฮั่นเข้าประตูมา เห

บทที่ 428 กลับหมู่บ้าน

"หลี่เจียวเจียว ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้า!" กู้ฮั่นกระโจนเข้าใส่ทันที ตาแดงก่ำ บีบคอนางแน่น

"ปล่อย ปล่อยข้า...ไม่เกี่ยวกับข้า ขาของท่านรักษาไม่หายอยู่แล้ว! จะโทษข้าได้อย่างไร— กู้ฮั่น ท่านอกตัญญู—"

"หยุด! หยุดเดี๋ยวนี้ อย่าตีกัน!" เล่าฮูหยินกู้ตะโกนด้วยความโกรธ "เสวี่ยฮวา ท้าวฮ