บทที่ 425 รักษาขาจนเป็นง่อย 1

ท่านหญิงกั๋วกงยืนตะลึงอยู่กับที่ แล้วหัวเราะลั่น:

"ที่แท้ก็เป็นความจริง! ข้าตาบอด ถึงได้รับอีกาเนรคุณมาเป็นลูกบุญธรรม เพื่อเจ้า ทำลายทั้งจวนผิงกั๋วกง ทั้งทำลายตัวเอง! ข้าเอาหมาป่าเข้าบ้าน! ข้านี่แหละที่เอาหมาป่าเข้าบ้าน!"

หลี่เจียวเจียวโกรธจัดด้วยความอับอาย ถึงขั้นนี

บทที่ 426 รักษาขาจนเป็นง่อย(2)

เล่าฮูหยินกู้ส่ายหน้าแล้วเดินจากไปอย่างหมดเรี่ยวแรง

กู้ฮั่นก็เดินกะเผลกตามไป

"กู้ฮั่น..." หลี่เจียวเจียววิ่งตามไปสองก้าวแล้วหยุด

เมื่อพวกเขาจากไป หลี่เจียวเจียวเช็ดน้ำตาแล้วจ้องท่านหญิงกั๋วกงอย่างเย็นชา "เห็นไหม! ท่านจะทำอะไรข้าได้!"

ท่านหญิงกั๋วกงโกรธจนหน้าแดง "

บทที่ 427 รักษาขาจนเป็นง่อยได้อย่างไร (3)

แต่กู้ฮั่นเดินไปเหมือนซากศพเดินได้

หลี่เจียวเจียวเห็นดังนั้นก็หยุดพูด กลายเป็นระมัดระวังตัว

ไม่ว่าอย่างไร อย่างน้อยนางก็เป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตเขา

นางมีเวลามากพอ ต้องทำให้เขาค่อยๆ หันกลับมาได้แน่

ไม่นาน ทั้งสองก็มาถึงห้องโถงใหญ่

กู้ฮั่นเข้าประตูมา เห