บทที่ 413 ชีวิตนี้ก็เป็นแบบนี้แหละ

พูดจบ แม่นมก็พาบ่าวของตระกูลผางจากไป

กู้เสี้ยวอุ้มจ้าวหรูอิงเข้าจวนมาร์ควิสแห่งหนิงกั๋วท่ามกลางเสียงโห่ไล่

จากนั้นประตูใหญ่ก็ปิดสนิท

หลังจากนั้น ยังมีเหตุการณ์แทรกเกิดขึ้น

อาจเพราะเสียงด่าดังเกินไป หรือไม่รู้ว่ากู้เสี้ยวกับจ้าวหรูอิงคิดอะไร เช้าวันรุ่งขึ้น ตอ

บทที่ 414 มาเอาบ้านคืน

ในตอนนั้น แม่นมคนหนึ่งเดินเข้ามา:

"ฮูหยินผู้เฒ่า... จวนกงกั๋วแห่งผิงส่งคนมาถาม ฮูหยินผู้เฒ่าจะว่างเมื่อไหร่ จะได้หาที่นั่งคุยกัน"

เล่าฮูหยินกู้เหนื่อยล้าและอ่อนแรง: "ตอนนี้ยามอะไรแล้ว?"

"ผ่านยามเว่ยครึ่งแล้ว"

"บอกพวกเขาไป ถ้าว่างตอนนี้ ก็เชิญพบที่ร้านไป๋เว่ย"

"เจ้าค่ะ"

บทที่ 415 ถูกขโมยบ้าน

หลี่เจียวเจียวและท่านหญิงกั๋วกงรีบเดินมาข้างหน้าอย่างเร่งรีบ

ที่หน้าห้องโถง พวกเขาพบกับแม่นมยูที่รีบมาถึง

เมื่อทุกคนเข้าไปข้างใน พบว่าเถ้าแก่เสียจากโรงรับจำนำและชายฉกรรจ์สามคนยืนอยู่ในห้องโถง

องค์ชายกั๋วกงทุบโต๊ะพลางตะโกน: "บ้าบอ! เป็นไปไม่ได้! ไร่นาและบ้านของเราจะขายให้พว