บทที่ 380

เจ้าช่างเห็นแก่ตัว

เสิ่นมั่นมั่นกับหลินหย่าเซียนเดินมาสักพัก มาถึงสวนเหมยที่ไม่มีคน

ได้ยินเสียงสนุกสนานจากงานเลี้ยงลอยมาแต่ไกล

ทั้งสองยืนเผชิญหน้ากันอยู่พักใหญ่ หลินหย่าเซียนไม่รู้จะเริ่มพูดอย่างไร

เสิ่นมั่นมั่นพูดเสียงเรียบ "ท่านมีอะไรจะพูดหรือ? ถ้าไม่พูดข้าก็จะไปแล้ว"

หลินหย่าเซี

บทที่ 381

จากนี้ขอลา

เสิ่นมั่นมั่นฟังคำพูดของนาง มองนางตาค้างพูดไม่ออก

สุดท้ายก็พยักหน้าพลางยิ้มพูดว่า "เจ้าพูดถูก เจ้าเป็นแม่แท้ๆของข้า ตอนนั้นที่ท่านหนีออกไปได้ ข้าควรดีใจ ดีใจแทนท่าน ระหว่างพวกเราไม่มีใครผิดใครถูก"

หลินหย่าเซียนเช็ดน้ำตา "มั่นมั่น...แม่รู้ว่าแม่ทำได้ไม่ดีพอ...แต่เราเป็นแม่ลู

บทที่ 382

ไม่มีใครกล้าแต่งด้วย

พี่น้องหลินหย่าเซียนเดินกลับตระกูลหลินโดยมีสาวใช้พยุง ดูอ่อนระโหย

พอเข้าลานบ้าน กลับเห็นสาวใช้หลายคนกำลังจัดเก็บเสื้อผ้าของหลินหย่าเซียน

หลินหย่าเซียนตกตะลึง

ซางเสวียรีบถาม "พวกเจ้ากำลังทำอะไร?"

สาวใช้คนหนึ่งพูดอย่างระมัดระวัง "ท่านหลินบอกว่า คุณหนูรองต้องกลับเ