บทที่ 405 ส่งกลับบ้านเกิด

หลังจากทำลายห้องรับแขกในเรือนของเล่าฮูหยินหลินจนพังพินาศ มาร์ควิสแห่งติ้งกั๋วจึงโบกมือ: "ไป!"

จากนั้นก็พาองครักษ์เดินออกไปอย่างองอาจ

"เสิ่นจื้อฉวิน— เจ้าทหารหยาบคาย! ไอ้อันธพาล—" เล่าฮูหยินหลินกุมอกล้มลง

สาวใช้และแม่นมที่หลบอยู่ตามมุมตอนที่มาร์ควิสแห่งติ้งกั๋วอาละวาด ร

บทที่ 406 เขียนทะเบียนสมรส

เล่าฮูหยินหลินร้องไห้ออกไปขอความช่วยเหลือจากญาติฝ่ายตัวเอง เพื่อช่วยเกลี้ยกล่อมหลินโสวฝู่

ญาติทุกคนมองนางเหมือนมองคนโง่

หลินหย่าเซียนคนก่อน แม้จะหย่าร้างออกมา แบกรับคำนินทาว่าทิ้งสามีทิ้งลูก แต่ก็ยังเป็นธิดาของโสวฝู่

ประกอบกับชื่อเสียงด้านความสามารถและความงาม ก็มีคนคิ

บทที่ 407 อวดรวยจนน่าหมั่นไส้

ท่านหญิงกั๋วกงขมวดคิ้ว "ต้องให้อย่างน้อยหนึ่งหมื่นตำลึง ไม่งั้นจะเรียกว่าอะไร"

สีหน้าท่านกั๋วกงไม่ค่อยดี

ตอนนั้น หลิวเซี่ยเหวยเดินเข้ามาด้วยความโกรธ "แม่บ้าไปแล้วหรือ? ให้เขาตั้งหนึ่งหมื่นตำลึง เด็กบ้านนอกคนนึงสมควรได้รับขนาดนั้นเหรอ?"

"หุบปากเดี๋ยวนี้!" ท่านหญิงกั