บทที่ 394 ส่งข่าวเตือน 1

ชุ่ยจู๋ขมวดคิ้ว: "ไม่มีของบ้านเรา ท่าน นี่แจ้งผิดหรือเปล่า? หรือว่าใครหยิบเกินมา?"

หลี่เจียวเจียวหน้าบึ้ง: "เจ้าดูสิ มีของบ้านเจ้าไหม?"

เสี่ยวลู่รีบเปิดผ้าเช็ดหน้าให้นางดู

ชุ่ยจู๋มองอย่างตั้งใจ แล้วหัวเราะเยาะ: "ไม่ใช่ของบ้านเรา"

หญิงชราบ้านจางโกรธ: "ท่านผู้เฒ่าของเราเ

บทที่ 395 แค่นี้เอง?

"เจ้า เจ้า เจ้า..." ชุ่ยจู๋โกรธจนหน้าซีด "ข้าไม่อยากเถียงเรื่องไร้สาระกับเจ้า กล่องนี้..."

ขโมยที่คุกเข่าอยู่กลอกตา: "เจอในห้องหนังสือของกู้เซิ่น! นอกจากนี้ ยังมีอีกกล่องด้วย! แต่ตอนนั้นเกือบถูกจับได้ เลยหยิบมาแค่กล่องเดียวแล้ววิ่งหนี"

ชุ่ยจู๋กัดฟัน: "หุบปาก! จะเชื่อคำพูดขโม

บทที่ 396 จับได้คาหนังคาเขา

เมื่อเห็นเจ้าหน้าที่ศาล สีหน้าของกู้เซิ่นก็เปลี่ยนไปในทันที

กล่องสีน้ำเงินในมือรู้สึกร้อนราวกับถ่านหิน อยากจะโยนทิ้งหรือกำจัดมันไปให้พ้นๆ

แต่ต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ เขาจะโยนได้อย่างไร

เจ้าหน้าที่ศาลเห็นกู้เซิ่นเช่นกัน แต่พวกเขาคำนับองค์หญิงใหญ่ก่อน: "ขอคารวะองค์หญิงใหญ