บทที่ 350 ทำไมต้องแบ่งให้เธอ

หัวหน้าหมู่บ้านเหยี่ยแค่นเสียง: "กินเนื้อยังไม่อิ่มเลย ยังจะมาเลี้ยงคุณหนูอีก!"

สีหน้าป้าหรงดูแย่ที่สุด

พวกเขารายได้เดือนละแค่ห้าหกตำลึงจริงๆ แค่เหยี่ยลู่คนเดียวก็ต้องใช้เงินสามตำลึงต่อเดือน เหลือสองสามตำลึง จริงๆ แล้วก็กินปลาใหญ่เนื้อดีทุกมื้อไม่ได้...

แต่เงินจำนวนนี

บทที่ 351 แม้เขาไม่ประจบก็ยังมีคนประจบ

เหว่ยซื่อถูกเขาด่าจนน้ำตาคลอ ความน้อยใจพลุ่งพล่าน โยนไม้กวาดในมือทิ้งแล้ววิ่งออกไปด้วยความโกรธแค้น

มันเรื่องอะไรกัน ลูกสาวที่กลับมาบ้านเกิด ทำไมต้องเอาสินสอดไปทั้งหมดด้วย?

นางนึกออกแล้ว ทำไมจู่ๆ ถึงได้ตั้งครัวเรือนแยก จู่ๆ ก็แยกออกไปอยู่

ที่แท้ตั้งแต่แรกก็

บทที่ 352 ก็แค่อยากหลอกแต่งงานเท่านั้นเอง

หมอจ้าวพูดจบก็จากไป

เหว่ยซื่ออารมณ์ดีมาก จึงไม่ติดใจเรื่องเมื่อครู่: "งั้นเธอก็ดูแลครรภ์ให้ดีๆ นะ ให้กำเนิดหลานชายตัวอ้วนให้บ้านเรา"

แม้เหว่ยซื่อจะโกรธที่เหว่ยเสี่ยวจวนไม่ทำงาน แต่คิดถึงว่าในท้องมีหลานชายคนแรก ก็รู้สึกว่าพอจะทนได้

สำคัญที่สุดคือ แค่หลาน