บทที่ 232 เรารู้จักกันทุกคน

เหยี่ยต้าเฉวียนโกรธมาก เขายังอยากรอท่านเจ้าเมืองลู่

แต่แม่นมก็ยืนอยู่ตรงนั้น ยิ้มแย้มอยู่

เหยี่ยไช่ผิงกล่าว "พี่ใหญ่ พวกเรากลับบ้านกันเถอะ!"

"ฮึ!" เหยี่ยต้าเฉวียนจึงสะบัดแส้ม้า

รถม้าค่อยๆ ออกจากที่ว่าการ

ระหว่างทาง เหยี่ยต้าเฉวียนบ่นพึมพำ "อะไรกัน น้องสาวจะแต่งหรือ

บทที่233 เธอกลัวอะไร ก็จะให้อะไรเธอ

แม่เหยี่ยโกรธจัดโยนผักในมือลงพื้น "พูดเหลวไหล ไช่ผิงของข้าจะมีอะไรกับเขาได้?"

แม่สุ่ยเซิงขมวดคิ้ว "งั้นท่านเจ้าเมืองมาทำไม?"

"พูดถึง ท่านเจ้าเมืองเป็นพ่อเมืองของพวกเรา ทำไมจู่ๆ ถึงสนิทกับไช่ผิงขึ้นมา? นี่มันไม่ปกติตั้งแต่แรกแล้ว"

แม่เหยี่ยชะงัก นางก็ไม่รู้ จึ

บทที่ 234 ซ่อนไม่อยู่แล้วหรือ?

เหยี่ยต้าเฉวียนขับรถม้า ค่อยๆ เคลื่อนไปบนถนนใหญ่ที่คึกคักของเมือง

ในรถม้า เหยี่ยไช่ผิงกำลังหัวเราะพูดคุยกับจิ่นเอ๋อร์และฮวนเอ๋อร์ เหยี่ยเสวียนนั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างๆ

สบายๆ และเป็นอิสระ

เหยี่ยจิ่นเอ๋อร์กล่าว "แม่ พวกเราไปถึงเมือง จะไปเที่ยวที่ไหนกัน?"

"อืม... เรื