บทที่ 196 ตกลง

ตู๋ซื่อเห็นเหยี่ยจินฮวายังพูดคุยต่อ จึงมองค้อนใส่:

"พอได้แล้ว ไม่เห็นมีใครไม่รู้จักอายเหมือนเธอ"

พูดจบก็วางเสื้อผ้าในมือแล้วเดินออกจากห้องไป

เหยี่ยจินฮวาวิ่งตามไปสองสามก้าว แต่ก็ไม่กล้าตามจนเกินไป ในใจทั้งกังวลทั้งร้อนใจ

ตอนกลางคืน ตู๋ซื่อลากเหยี่ยต้าเฉวียนมาปรึกษากับพ่อแม่ที่ห้อง

บทที่ 197 การสู่ขอ

"นี่เป็นของที่ฉันให้ลูกค้าหามาให้" เหยี่ยไช่ผิงยิ้มพลางพูด "มันสำปะหลังไม่กี่ต้นนี้ต่างจากต้นอื่น พวกเราปลูกไว้ตรงนี้ ดูแลให้ดีๆ"

"ไว้ใจพ่อได้!" พ่อเหยี่ยกำมือถูกันอย่างกระตือรือร้น

แต่ก่อนพ่อเหยี่ยเกลียดการทำนาและปลูกผักที่สุด แต่ตอนนี้มีเวลาว่าง กลับหลงรักการปลูกผักเสียแล้ว

บทที่ 198 ก็ไม่ใช่ว่าต้องเป็นเจ้าคนเดียว

พูดพลาง ตู๋ซื่อตาโต:

"เฮอะ ฉันเข้าใจแล้ว! ตอนเข้าประตูมา พวกเจ้าก็ไม่พูดคำว่าเมียน้อยสักคำ พอได้โหงวเฮ้งลูกสาวฉันก็จะรีบไป ถ้าพวกเราไม่ทันสังเกต พวกเจ้าก็จะหนีไปแล้ว ยังไง พวกเจ้าตั้งใจพูดคลุมเครือ พูดกำกวม หวังจะฉวยโอกาสตอนเราไม่ทันระวัง แล้วหลอกลูกสาวฉันใ