บทที่ 145 ที่แท้เจ้าชอบรับใช้คน

ข้างๆ หลี่เจียวเจียวเห็นหลี่จื้อหยวนเสียหน้า หน้าเครียด เย้ยหยัน:

"ป้าเหยี่ย ได้ยินเจ้ามีคนรัก ชื่อจ้าวหล้ายจื่อหรือหลิวหล้ายจื่อ ฮ่าๆ ยังไงก็หล้าย พวกเจ้าแต่งเมื่อไหร่? จำบอกพวกเรา พวกเราให้ของขวัญงาม"

เหยี่ยจิ่นเอ๋อร์โกรธ: "พูดส่งเดช! แค่หล้ายนั่นเกาะส่งเดช เมื่อ

บทที่ 146 ลงจากแท่นบูชา

หลี่จื้อหยวนหน้าเขียว ไม่รู้จะโต้แย้งอย่างไร

จางสุ่ยเหนียงร้องไห้แล้ว หลี่จื้อหยวนเห็นรีบพานางไป

แม่เฒ่าหลี่เห็นหลี่จื้อหยวนไม่ปลอบนาง ยังพานางจิ้งจอกไป ร้องเจ็บปวดขึ้น

"ป้าอย่าร้อง ไปล้างหน้าบ้านข้าก่อน!" สะใภ้หมู่บ้านรีบดึงนาง พยุงนางไป

เหยี่ยไช่ผิงดูละครดี อารมณ์ดี หั

บทที่ 147 ของขวัญ

จางสุ่ยเหนียงเห็นหลี่จื้อหยวนไม่ได้รับผลกระทบจากคำพูดเหล่านั้น โล่งใจ

"ทั้งหมดเพราะนางเหยี่ยยุแยง!" หลี่เจียวเจียวพูด "นางทนเห็นแม่ดีไม่ได้ อิจฉาแม่แต่งกับพ่อ"

จางสุ่ยเหนียงขมวดคิ้ว: "ได้ยินนางเปิดโรงงาน"

"ฮึ โรงงานอะไร! ดูก็รู้ขาดทุน! ลานใหญ่และโรงงานนางคงใช้สองร้อยตำลึงหมด ข