บทที่ 121 ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร

แม้หยางกวงจงไม่พูดอะไร แต่คนตระกูลเหยี่ยไม่ใช่คนโง่ สังเกตเห็นบางอย่างแล้ว

"ไอ้!" เหยี่ยสื่อเฉวียนโกรธจนบ้า จะพุ่งไปตีเขาสักที

อาสองเหยี่ยกลับรั้งเขาไว้: "เจ้าจะเฝ้าที่นี่ตลอดหรือ?"

ก่อนพวกเขาทนไม่ไหว ตีหยางกวงจงสักที

แต่พอพวกเขาไป หยางกวงจงก็ระบายโทสะใส่แม่ลูกเหยี่

บทที่ 122 ให้นางเห็นโลก

"พ่อแม่ ป้าใหญ่... กินข้าวได้แล้ว" เสียงเคาะประตูของเหยี่ยหูเฟินดังนอกประตู

"มาแล้ว" เหยี่ยไช่ผิงตอบ

หลายคนออกจากห้อง มาที่ห้องโถง

เหยี่ยหูเฟินยกอาหารมาทีละจาน จานหลักคือไก่ตุ๋นเห็ด ต่อมาคือพริกผัดเนื้อหมูรมควัน ทำผักอีกหลายจาน ค่อนข้างเยอะ

เหยี่ยหูเฟินแม้ลำบากใจและหดหู

บทที่ 123 ข้าเป็นผีหมีดำแล้วไง

เหยี่ยหูเฟินกับคนอื่นรอที่เกวียนวัว

เมื่อเห็นเหยี่ยไช่ผิงถือขนมกล่องหนึ่งกลับมา จึงโล่งใจ

หลายคนนั่งเกวียนวัว ค่อยๆ กลับ

"น้าเก่งจริง" หยางเสี่ยวเยี่ยนชมอีก "ถ้า... เมื่อกี้แม่ทำเหมือนน้าตีพวกเขาหนี ก็ไม่ต้องรบกวนน้า"

เหยี่ยหูเฟินชะงัก ละอายใจมาก

......

กลับถึง