บทที่ 120 ให้หน้าข้าอย่าก่อเรื่อง

แม้พ่อลูกหยางกวงจงน่ารำคาญ แต่เพราะคนเยอะ ระหว่างทางคุยหัวเราะก็คึกคัก

สองชั่วโมงหลัง ถึงหมู่บ้านหนานหว่า

หมู่บ้านหนานหว่าในเมืองเป่าเหอ เหมือนเมืองต้าซู่ขึ้นอำเภอเยว่อาน

เกวียนวัวจอดหน้าบ้านหยาง

บ้านหยางเป็นบ้านดินธรรมดา ดูบ้านยังใหม่ มุงหลังคากระเบื้อง ดูสะอ

บทที่ 121 ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร

แม้หยางกวงจงไม่พูดอะไร แต่คนตระกูลเหยี่ยไม่ใช่คนโง่ สังเกตเห็นบางอย่างแล้ว

"ไอ้!" เหยี่ยสื่อเฉวียนโกรธจนบ้า จะพุ่งไปตีเขาสักที

อาสองเหยี่ยกลับรั้งเขาไว้: "เจ้าจะเฝ้าที่นี่ตลอดหรือ?"

ก่อนพวกเขาทนไม่ไหว ตีหยางกวงจงสักที

แต่พอพวกเขาไป หยางกวงจงก็ระบายโทสะใส่แม่ลูกเหยี่

บทที่ 122 ให้นางเห็นโลก

"พ่อแม่ ป้าใหญ่... กินข้าวได้แล้ว" เสียงเคาะประตูของเหยี่ยหูเฟินดังนอกประตู

"มาแล้ว" เหยี่ยไช่ผิงตอบ

หลายคนออกจากห้อง มาที่ห้องโถง

เหยี่ยหูเฟินยกอาหารมาทีละจาน จานหลักคือไก่ตุ๋นเห็ด ต่อมาคือพริกผัดเนื้อหมูรมควัน ทำผักอีกหลายจาน ค่อนข้างเยอะ

เหยี่ยหูเฟินแม้ลำบากใจและหดหู