บทที่ 30

บทที่30

ธิชาเบิกตากว้าง ความรู้สึกสิ้นหวังที่ไร้ทางหนีนั้นปกคลุมตัว เธอ เธอเหมือนร่างกายสูญเสียเรี่ยวแรง และเหมือนสูญเสีย ความสามารถในการพูด อ้าปากแล้วอ้าปากอีก สุดท้ายก็ไม่ได้ พูดอะไรเลย

ดนัยกฤตเหมือนตัดสินใจไม่ยอมปล่อยเธอไปแล้ว

นิ้วมืออันว่องไวของเขาทำการเล้าโลมง่ายๆ ไม่เพียงไม่

บทที่ 31

บทที่31

ธิชาไม่ใส่เสื้อผ้า จึงทำได้แค่ใช้มือสองข้างปกป้องหน้าอกไว้

ธาวินอยู่ข้างนอก ด้วยนิสัยของเขา ในเมื่อมั่นใจแล้วว่าเธอ อยู่ที่นี่ มีโอกาสพังประตูบุกเข้ามาได้ตลอดเวลา

นิสัยกำเริบเสืบสานยโสอย่างขีดสุดของเขาไม่มีทางไว้หน้า ดนัยกฤตแม้แต่น้อย

ถ้าหากธาวินเห็นภาพสถานการณ์ในห้องชุ

บทที่ 32

บทที่32

คำพูดของดนัยกฤตยังไม่จบ ธิชาก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามือ ของธาวินที่กอดไหลเธอนั้นเกร็งขึ้นเล็กน้อย

เธอเงยหน้าขึ้นสูงมองไปทางธาวิน เห็นเพียงเค้าโครงใบหน้า ของเขาเกร็งแน่นอย่างขีดสุด คอที่ซ่อนอยู่ในปลอกคอเสื้อ เหมือนเส้นเลือดเกร็งขึ้นมาหลายเส้น

ธิชาหัวใจเต้นอย่างรุนแรง ยื่นม