บทที่ 28

บทที่28

ใบหน้าอันหล่อเหลาของธาวินเกร็งอยู่นานมาก สุดท้ายก็บีบ รอยยิ้มจากริมฝีปากเล็กน้อย “ผู้หญิงฉลาดเกินไปไม่ดี เก็บไว้หน่อย ตอนที่ควรแกล้งโง่

แกล้งโง่”

ฝ่ามือของธิชาที่ชาแล้วเริ่มสั่น เธอตะโกนใส่เขาด้วยความ โมโห “คุณทําเรื่องแบบนี้ออกมาไม่กลัวกรรมตามสนองหรือไง? ถ้าหากไม่รักเธอ ค

บทที่ 29

บทที่29

ตอนที่ร่างของ ซาถูกปกคลุมด้วยเสื้อคลุมที่เขาถอดออก ยัง คงมีความรู้สึกไม่เหมือนจริงอย่างน่าเหลือเชื่อ

บนหน้าของดนัยกฤตไม่ได้แสดงอาการโกรธ น้ำเสียงที่พูด กลับน่ากลัวเย็นชาอย่างที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน

“ไอ้หน้ากระ ใครให้ความกล้ากับแกมาแตะต้องผู้หญิงของ ฉัน”

นักเลงที่หน้ากร

บทที่ 30

บทที่30

ธิชาเบิกตากว้าง ความรู้สึกสิ้นหวังที่ไร้ทางหนีนั้นปกคลุมตัว เธอ เธอเหมือนร่างกายสูญเสียเรี่ยวแรง และเหมือนสูญเสีย ความสามารถในการพูด อ้าปากแล้วอ้าปากอีก สุดท้ายก็ไม่ได้ พูดอะไรเลย

ดนัยกฤตเหมือนตัดสินใจไม่ยอมปล่อยเธอไปแล้ว

นิ้วมืออันว่องไวของเขาทำการเล้าโลมง่ายๆ ไม่เพียงไม่