บทที่28

ใบหน้าอันหล่อเหลาของธาวินเกร็งอยู่นานมาก สุดท้ายก็บีบ รอยยิ้มจากริมฝีปากเล็กน้อย “ผู้หญิงฉลาดเกินไปไม่ดี เก็บไว้หน่อย ตอนที่ควรแกล้งโง่

แกล้งโง่”

ฝ่ามือของธิชาที่ชาแล้วเริ่มสั่น เธอตะโกนใส่เขาด้วยความ โมโห “คุณทําเรื่องแบบนี้ออกมาไม่กลัวกรรมตามสนองหรือไง? ถ้าหากไม่รักเธอ คุณก็ไม่ควร

บทที่29

ตอนที่ร่างของ ซาถูกปกคลุมด้วยเสื้อคลุมที่เขาถอดออก ยัง คงมีความรู้สึกไม่เหมือนจริงอย่างน่าเหลือเชื่อ

บนหน้าของดนัยกฤตไม่ได้แสดงอาการโกรธ น้ำเสียงที่พูด กลับน่ากลัวเย็นชาอย่างที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน

“ไอ้หน้ากระ ใครให้ความกล้ากับแกมาแตะต้องผู้หญิงของ ฉัน”

นักเลงที่หน้ากระเต็มหน้าค

บทที่30

ธิชาเบิกตากว้าง ความรู้สึกสิ้นหวังที่ไร้ทางหนีนั้นปกคลุมตัว เธอ เธอเหมือนร่างกายสูญเสียเรี่ยวแรง และเหมือนสูญเสีย ความสามารถในการพูด อ้าปากแล้วอ้าปากอีก สุดท้ายก็ไม่ได้ พูดอะไรเลย

ดนัยกฤตเหมือนตัดสินใจไม่ยอมปล่อยเธอไปแล้ว

นิ้วมืออันว่องไวของเขาทำการเล้าโลมง่ายๆ ไม่เพียงไม่มี ความสงส