บทที่18

ธิชารู้สึกถึงความผิดปกติ ก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว โดยจิตใต้ สก ปกป้องญาณินไว้ข้างหลังตัวเอง อธิบายเสียงเบา “ขอโทษค่ะ พวกเราเข้าห้องผิด รบกวนทุกท่านแล้ว”

เธอพูดจบก็ดึงข้อมือของญาณินหันตัวอยากจากไป

บอดี้การ์ดหลายคนที่ล้อมพวกเธอไว้ไม่ได้คิดจะปล่อยคน ผู้ชายที่เป็นหัวหน้าคนนั้นยิ่งหัวเราะ

บทที่19

ลูกพี่ที่นั่งอยู่ตรงกลางตกใจ หลายวินาทีถึงเรียกสติกลับมาได้ “นี่ ท่าน ท่าน…………อะไรพัดท่านมาถึงนี่ได้?”

ธิชาทนความเจ็บอย่างเผาไหม้ในกระเพาะมองดูผู้ชายตรง

หน้า ยกฤต

เขาใส่เสื้อเชิ้ตสีครีม แขนเสื้อพับขึ้นอย่างเรียบง่าย ดูแล้ว เหมือนดั่งมาอย่างรวดเร็วปานลมกรดและสายฟ้าแลบ

ผู้ชายแซ่

บทที่20

ท่าเรียบง่ายของเขาความจริงแล้วเซ็กซี่มาก ท่ามกลางความ เซ็กซี่นั้นมีความดุร้าย ไม่รู้มีหญิงสาวมากมายแค่ไหนที่หลงใหล เขา

แต่เขารู้สึกแค่ว่ายิ่งอันตรายมากขึ้น รีบถอยหลังไปหลายก้าว แววตาเต็มไปด้วยความระวัง

ดนัยกฤตข่มขู่อย่างไม่เร่งรีบ “มาอย่างเชื่อฟัง รอให้ผมไป

ด้วยตัวเอง เหล้าก็ไม่ไ