บทที่17

ร่างของธิชาอ่อนเพลียอย่างรุนแรง ถ้าหากไม่ได้ถูกเขากอดไว้ กลางอก เกรงว่าคงล้มลงไปตั้งนานแล้ว

ชื่อที่เขาเรียกนี้ทําให้เธอรู้สึกไม่คุ้นเคยมาก

ถึงแม้ว่าก่อนเธออายุ18 ธาวินจะเรียกเธอว่าตัวเล็กตัวเล็ก

ตลอด

นอกจากความใกล้ชิดระหว่างพี่น้อง ยังมีความสนิทสนมอย่าง อ่อนโยนเป็นพิเศษ

ไม่

บทที่18

ธิชารู้สึกถึงความผิดปกติ ก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว โดยจิตใต้ สก ปกป้องญาณินไว้ข้างหลังตัวเอง อธิบายเสียงเบา “ขอโทษค่ะ พวกเราเข้าห้องผิด รบกวนทุกท่านแล้ว”

เธอพูดจบก็ดึงข้อมือของญาณินหันตัวอยากจากไป

บอดี้การ์ดหลายคนที่ล้อมพวกเธอไว้ไม่ได้คิดจะปล่อยคน ผู้ชายที่เป็นหัวหน้าคนนั้นยิ่งหัวเราะ

บทที่19

ลูกพี่ที่นั่งอยู่ตรงกลางตกใจ หลายวินาทีถึงเรียกสติกลับมาได้ “นี่ ท่าน ท่าน…………อะไรพัดท่านมาถึงนี่ได้?”

ธิชาทนความเจ็บอย่างเผาไหม้ในกระเพาะมองดูผู้ชายตรง

หน้า ยกฤต

เขาใส่เสื้อเชิ้ตสีครีม แขนเสื้อพับขึ้นอย่างเรียบง่าย ดูแล้ว เหมือนดั่งมาอย่างรวดเร็วปานลมกรดและสายฟ้าแลบ

ผู้ชายแซ่