บทที่ 7 ลักพาตัว

เดินออกจากโรงพยาบาล ไม่รู้ว่าท้องฟ้าเริ่มมีฝนตั้งแต่เมื่อไหร่

สุราภายืนไว้ในมุมหนึ่งของโรงพยาบาล มืออันเล็กอุ้มหน้าอกไว้ หน้าแสดงออกมาด้วยความอ่อนโยน และพูดด้วยเสียงเบาเบาขึ้น: “ ลูกของแม่ ต่อจากนี้ก็จะมีเพียงแค่เราสองแม่ลูกแล้วนะ”

เธอรอฝนหยุดอย่างนิ่งนิ่ง

ตาที่ร้องได้จนม

บทที่ 8 ยืมพันธุ์หลอกเป็นลูก

ไม่สามารถรู้จะได้จะจบลงเมื่อไหร่ ยิ่งทำให้เจ็บไปทั่วร่างกาย

สุรภาขอร้องให้คนพวกนั้นปล่อยเธอไปเป็นครั้งแล้วครั้งเล่า เธอสามารถให้เงินพวกเขาทุกอย่างที่พวกเขาอยากได้ แต่พวกเขากลับตลกกับความไร้เดียงสาของเธอ เสียงหัวเราะอันเย็นชานั้น ยิ่งทำให้จิตใจเธอพังไปอีก

วันต่อมา

บทที่ 9 เพียงแค่ให้ฉันตายใช่ไหม…..

“ภา ภา……” อุ้มรับออกจากความตกใจ จากนั้นเดินตรงไปที่เธอ: “ทำไมคุณเป็นสภาพแบบนี้? ช่วงนี้คุณเป็นไงบ้าง? ฉันตามหาคูณนานมากเลยนะ……”

“พอเหอะ หยุดตอแหลสักที!”

สามเดือนเต็มๆที่อยู่กับความมืดความทรมาน สุรภาเห็นเธอก็รู้สึกรังเกียจ

“จูเนียร์ เด็กในท้องของอุ้มไม่ใช่ขอ